6 Pro Tips for doing Eikaiwa in Japan

Eikaiwa is arguably the most lucrative type of baito (part-time job) a foreigner can do in Japan. It’s also easy and convenient for everyone – most of the time you’re not even required to speak Japanese. Hoverer, even though most of my gaijin friends engage in English conversation classes not everyone has enjoyed the benefits Eikaiwa can bring about. I decided to list 5 tips for doing Eikaiwa I always find myself discussing when I talk with them.

distancefromnecessity.wordpress.com

distancefromnecessity.wordpress.com

  1. Do it on your own

Back in the days, I did a mistake of working for an Eikaiwa cafe and I can’t count how many times I regretted waisting my time and energy there. Eikaiwa cafes have long shifts, you don’t get paid half-decently, and are a really exhausting business – often you have to deal with multiple customers at a time, with varied level of English (try making a conversation happen between people who lived in the U.S. for past ten years and who cannot introduce themselves. Yaha, gambatte). Also, these cafes allow anyone to join so you’re much more likely to meet some creepy people without being able to run away. Don’t do this to yourself.

If you ask me, the best method to find students is to let them find you through one of the Eikaiwa websites – I recommend http://hello-sensei.com/en/sensei and http://findstudents.net (the latter one is far more effective). Then you’re able to fix your schedule by yourself, be selective with who you want to teach and run away if your students makes you feel uncomfortable.

2. Stay safe

Don’t give out personal information  and contact information that you don’t have to list. Always meet in cafes. Don’t become too friendly with the students – these are English classes after all. Follow your instinct and don’t feel bad for turning down students who gave you a weird vibe. This should be pleasant and beneficial for both parties.

3. Be gaijin

It’s an open secret that Eikaiwa industry in extremely sexist and racist. Once you get over this fact you also realize that it’s mutually exploitative – students want foreignness in a form they had it sold to by regular English teaching business – ideally in a white, blond, blue eyed form but in general non-Asian looking teachers are scoring high in the foreignness level. An exception would be Singaporean teachers, but from what I’ve heard, they are often chosen by students who do business in Singapore. Also, most of the time your native tongue does not matter.

You should also be prepared to market your cultural difference. I was never a fan of Polish food, but suddenly I can talk about pierogis for a good hours and I also became a Chopin connoisseur. So if you get over the fact that you’re reduced to a gaijin figure, you realize you can ask for really good money for not that much work. See, mutual exploitation.

4. Remember about the classroom etiquette and communication

Developing good communication with your students even before the trial lesson can really help make a positive first impression and smoothen out the path to future classes. In the introductory e-mail introduce yourself properly, propose a few places for the first class (so that student can pick the most convenient one), mention the cost of the trial class, regular classes and any additional costs (coffee, train ride etc.). I also ask about the general level of English and student’s expectations from the class – it helps you better prepare for the trial lesson.

5. Decide on your style

In rare cases students are easy going and making an hour-long conversation does not amount into nervously checking your watch every five minutes. Most of the time you’ll find it hard to find good topics to keep the conversation happening and inevitably talk about food, more food, food in your country, Japanese food, other food, and maybe traveling.

My advise is to decide on your style and have a tentative schedule that to adjust to students’ levels and needs. Some want to practice writing and grammar, some only want to talk. It’s your responsibility to be flexible enough to accommodate for expectations of your students. If not, see point 6.

6. Know when to quit

I teach my students on average for a couple of months only. It’s good both for me and them to have a change after this period.

When you start Eikaiwa, it seems like the easiest money on earth. Especially if you’re in Japan for a work and study program or if you’re an international student – you’re unlikely to find a better additional source of income.

However, beware of the moment when you’re done with what was your main anchor in Japan and Eikaiwa becomes your life. I’ve never experienced it personally, but I know some  frustrates who got stuck in the business and try to persuade themselves and the environment that teaching English is what they wanted to do. If it’s not your calling, do know when to let go.

Little patches of ye olde Nihon

Dear oh dear. I guess last time I said “hectic” I had no idea what it actually entails. And now, next thing I know, life was kind enough to fast forward itself to two weeks later and painfully educate me on what hectic truly is.

But I come back with a real delight – a place in Japan which most Japanese I know haven’t heard of, but at the same time a place quoted by David Mitchell (the author of “Cloud Atlas” among others) as THE place to visit in Japan if one can make only one trip here.


Ups. Wydaje mi się, że gdy ostatnim razem użyłam słowa “zajęta” nie wiedziałam tak naprawdę co ono oznacza. A teraz życie postanowiło przewinąć się w ekspresowym tempie dwa tygodnie do przodu i doedukować mnie w zakresie zajętości.

Wracam jednak z prawdziwym skarbem – miejscem w Japonii, o którym większość z wypytanych przeze mnie Japończyków nie słyszała, ale które było polecone przez Davida Mitchella (autora m.in. “Atlasu Chmur”) jako właśnie TO miejsce, które należy w Japonii odiwedzić, jeśli możemy udać się na tylko jedną wycieczkę.

DSCF6972

distancefromnecessity.wordpress.com

Welcome to Oki Islands! | Witam na Wyspach Oki!

Quite a few smaller islands make up Oki Archipelago and there’s a considerable rivalry between the “main” Oki Island and the smaller ones that emerged as a result of several underwater volcano eruptions. Nishinoshima dwellers are sure proud of their home and they boast the most breathtaking and dramatic scenery of all islands.


W skład Archipelagu Oki wlicza się kilka pomniejszych wysp i trzeba przynać, że istnieje spora konkurencja między głowną wypą Oki i pomniejszymi, które powstały w wyniku działaności podwodnego wulkanu. Mieszkańscy Nishinoshimy są bardzo dumni ze swego domu i chwalą się krajobrazami, które ponoć są najpiękniesze i najbardziej dramatyczne spośród wszystkich wysp.

DSCF7001

distancefromnecessity.wordpress.com

DSCF6940

distancefromnecessity.wordpress.com

They’re also very proud of enormous kites that are displayed here and there. | Są także dumni z gigantycznych latawców, które wystawione są tu i ówdzie.

DSCF6903

distancefromnecessity.wordpress.com

The little archipelago is very proud of its history and distinct culture that developed in separation from the mainland. At the same time they stress the importance of Oki in the Japanese history: not less than two emperors were sent to exile here and the kami living in numerous shrines (there are over a hundred on Nishinoshima itself) are very closely linked to the imperial family.


Ten mały archipelag szczyci się też swoją historią i odrębną kulturą, które rozwinęły się w oddaleniu od głównego lądu. Z drugiej strony na każdym kroku podkreśla się ważne miejsce Oki w historii Japonii: to tu zesłano dwóch cesarzy, a kami zamieszkujące rozliczne świątynie w okolicy (jest ich ponad sto na samej Nishinoshimie) są bardzo blisko związane z rodziną cesarską.

DSCF6960

distancefromnecessity.wordpress.com

DSCF6837

distancefromnecessity.wordpress.com

If you’re a seafood lover like me, Oki is a paradise. There are a few species of fish and shellfish that live only around the islands and I have to admit that they’re all melt-in your-mouth fantastic. Apparently awabi found in Oki is served as a delicacy to the emperor himself. Disclaimer: I also had the best and biggest oyster in my life but I have no visual proof for it.


Jeśli jesteście miłośnikami owoców morza jak ja, Oki to raj na ziemi. Żyje tu kilka gatunków ryb i małży występujących tylko w tym regionie I przyznaję, że wysztkie są fantastyczne i same rozpływają się w ustach. Słyszałam, że awabi z Oki podawane jest cesarzowi jako rarytas na koniec wystawnych kolacji. Ja miłością do awabi nie pałam, ale pewna ostryga z Oki była największą i najlepszą jaką miałam okazję zjeść.

distancefromnecessity.wordpress.com

distancefromnecessity.wordpress.com

.

ただいま | Tadaima!

After two intense, albeit really awesome weeks, three intercontinental flights, and a few adventures with clumsy airlines staff who were weirdly suspicious of my visa, I’m finally reporting from Tokyo. More to come soon, for now let me just share a few shots I snapped with my iPhone in a nearby Yushima Tenjin Shrine.

I came back to Japan just in time to catch the plum blossoms popping here and there. They’re far less celebrated than their famous cherry cousins, but perhaps even prettier!


Po dwóch intensywnych, aczkolwiek naprawdę wspaniałych tygodniach, trzech międzykontynentalnych lotach i paru przygodach z nemrawą obsługą linii lotniczych podejrzliwą w stosunku do mojej wizy melduję bezpośrednio z Tokio. Więcej już wkróce, a teraz chcałabym podzielić się kilkoma zdjęciami, które skradłam w przelocie w pobliskiej świątyni Yushima Tenjin.

Wróciłam do Japonii w samą porę by załapać się na śliwy wykwitające tu i ówdzie. Choć są zdecydowanie mniej celebrowane niż ich wiśniowi kuzyni, to chyba nawet ładniejsze!

distancefromnecessity.wordpress.com

distancefromnecessity.wordpress.com

SubstandardFullSizeRender-3

distancefromnecessity.wordpress.com

SubstandardFullSizeRender

distancefromnecessity.wordpress.com

Thinking Cup

Apparently my plane landed in Boston during an intermission in THE great blizzard, but as soon as I stepped out of the airport the play resumed. Tired and jet lagged I couldn’t care less about the swirling flurry around me, getting to bed as soon as possible was the sole ambition for the day. I wanted to explore the city the next day, however, it soon became apparent that the city covered in snow did not want to be explored. The same happened the next day, nothing downtown was in operation.

This is how I found Thinking Cup cafe, about the only open non-Starbucks and non-McDonald’s place where I could warm up for a moment. Gulping down my chai I looked around and couldn’t help but think now, this is America.

distancefromnecessity.wordpress.com

distancefromnecessity.wordpress.com

Desperately shutting out the surrounding clatter, a grad student near me crams for an exam. A French couple plays around with their smartphones silently consuming organic oatmeal and another well-groomed couple engages in a passionate conversation on something very important, probably their offsprings’s tuition. Two Asian gals take pictures of their lattes. A dandy with too much gel in his bun is too cool for smartphones. A hipster barista proud of his facial hair quietly whispers names of respective customers who line up in front of the check out guy proud of his tartan shirt and his gym membership. A bunch of 15-year-olds in line up to order something for the third time and are trying to be supportive of their friend while she’s trying to make a pass on the got check out guy.

Initially I wasn’t too sure why I found this situation so extraordinarily amusing, but then I remembered another cafe in Sturgis, Michigan, where these upper middle class ladies and gents wouldn’t be likely to step into. That was a place where I also thought now, this is America, worlds apart from where I was sitting. I’m trying to figure out why the concept of class and the issues pertaining to social inequity in the US are dismissed by so many, also young people. It’s pretty obvious that the grandma shoveling down a giant piece of cherry pie in Sturgis would be rather out of place in Thinking Cup. It’d also never occur to her to take a picture of the giant piece of cherry pie on her plate.


Mój samolot wyladował w Bostonie w czasie przerwy w śnieżycy stulecia, ale gdy tylko wyszłam z lotniska burza rozpętała się na nowo. Byłam zbyt zmęczona żeby przejąć się warunkami atmosferycznymi – moim jedynym celem było dostanie się do hostelowego łóżka, zwiedzanie odłożyłam na później. Niestety następnego dnia okazało się, że zatopiny w tonach śniegu Boston wcale nie chce zostać zwiedzony. To samo kolejnego dnia, nic w centrum nie działało.

W ten oto sposób trafiłam do kawiarni Thinking Cup, jedynego otwartego miejsca niebędącego Starbucksem ani McDonaldsem, gdzie mogłam się przez chwilę rozgrzać. Rozglądając się dookoła nad filiżanką czaju pomyślałam sobie, że to właśnie są Stany.

Studentka desperacko głucha na otaczający hałas powtarza do egzaminu. Fracuska para wpatrzona w swoje smartfony nad organicznymi owsiankami i jeszcze jedna porządnie wyglądająca parka pochłonięta ożywioną dyskusją o czymś bardzo ważnym, pewnie o czesnym swojego potomstwa. Dwie Azjatki robią zdjęcia swoim latte. Dandysowaty chłopak ze zbyt dużą ilością żelu we włosach jest ponad smartfony. Hipsterski barista dumny ze swojej brody cicho szepce imiona kolejnych kientów, którzy ustawiają się w kolejce do kasjera dumnego z koszuli w kratę i swojej karty członkowskiej na siłownię. Banda piętnastolatek ustawia się w kolejce przed kasjerem po raz trzeci wpierając przyjaciółkę, która ma ochotę wyrwać przystojniaka zza kasy.

Na początku nie byłam pewna czemu ta sytuacja wydała mi się tak niezwykle ciekawa, ale wówczas przypomniałam sobie o innej kawiarni, w Sturgis w stanie Michigan, gdzie ci panowie i panie z wyższej klasy średniej raczej by nie wstąpili. A było to miejsce, wiele światów stąd, gdzie również pomyślałam to właśnie są Stany. Cały czas zastanawiam się dlaczego koncept klasy społecznej i nierówności jest tak często ignorowany, zwłaszcza przez młodszych ludzi. Jest dość oczywiste, że dla babci wsuwającej wielki kawał ciasta wiśniowego w Sturgis nie znalazłoby się miejsce w Thinking Cup. Nie zrobiłaby też zdjęcia wielkiemu kawałowi ciasta.

Fluffiness

Are there any cat lovers out there? Or Murakami fans? Or cat lovers and Murakami enthusiasts?

distancefromnecessity.wordpress.com

distancefromnecessity.wordpress.com

My Japanese reading challenge has brought me to a treat for us all. Fuwafuwa is a short story for children, which makes it an excellent read for those like me trying to get back on track with reading in Japanese, but get bored with newspaper reports or overwhelmed with more stylistically elaborate and, in Murakami’s case, often just pure bizarre compositions. Just as with many really good stories for children, it seems suitable for kids of any age.

Fuwafuwa, literally translating to “fluffy”, but also used in reference to a range of things (from a cat’s fur to whipped cream), is a story about a cat, a boy and the intricate relationship they develop. I’ve spent majority of past two months “on cat time” with my own cat, which is probably why Fuwafuwa struck a chord with me – it really conveys the charm of these elusive hushed afternoons measured by the tempo of the cat’s belly rising up and down.

For those curious, but not ready to deal with the story in Japanese yet, here‘s a beautiful translation by Alfred Birnbaum, which doesn’t fail to keep the mood of the original story and was actually fun to compare on the linguistic level. And for those who haven’t heard yet, Murakami is answering questions on life, running and cats at Mr. Murakami’s place.


Czy znajdą się tu jacyś miłośnicy kotów? Albo Murakamiego? Albo i tego i tego?

Dzięki mojemu małemu wyzwaniu by czytać więcej po japońsku natrafiłam na mały skarb. Fuwafuwa jest opowiadaniem dla dzieci, co oznacza, że jest też wspaniałą opcją dla tych, którzy jak ja próbują czytać w tym języku więcej, ale nudzą ich doniesienia z gazet, a bardziej stylistycznie skomplikowane i, w jak przypadku Murakamiego, często gęsto po prostu dziwne teksty są poza ich zasięgiem. Na dodatek jak i wiele innych dobrych historii dla dzieci i ta nada się także dla tych dużych.

Słowo fuwafuwa po japońsku oznacza “puszysty”, ale używane jest także w opisywaniu wielu innych rzeczy, które w pierwszej kolejności się z puszytością nie kojarzą.  I tak fuwafuwa może być i kot z opowiadania i bita śmietana. Opowiadanie Fuwafuwa to historia o więzi pewnego kota i chłopca. Jako że większość z ostatnich dwóch miesięcy spędziłam na “kocim czasie” z moim własnym kotem, ta historia naprawdę mi się spodobała – idealnie oddaje nieuchwytny urok tych cichych popołudni mierzonych jedynie tempem wznoszenia i opadania kociego brzucha.

Dla zainteresowanych, ale jeszcze niegotowych na wersję japońską, tutaj jest piękne tłumaczenie autorstwa Alfreda Birnabuma, niestety jedynie po angielsku – wydaje się, że Anna Zielińska-Elliott przeoczyła akurat to opowiadanie. A dla tych, którzy jeszcze nie słyszeli, W Miejscu Pana Murakamiego autor tymczasowo odpowiada na pytania o życiu, bieganiu i kotach.